Jeden z laureatów Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1911 roku pisał: Umarli umierają dopiero wtedy, gdy przestajemy o nich myśleć. Pamięć o nich przywraca ich życiu. Nie można mieć żalu, gdy obcy zapominają o naszych bohaterach, którzy bronili i wyzwalali ich ziemię spod okupacji. Ale można mieć nadzieję, że swoi będą pamiętać i wspominać tych, którzy walczyli za dobrą sprawę i w walce tej utracili życie.
Rolą Społecznego Instytutu Dokumentowania Zbrodni Hitlerowskich w Lesie Warzyckim jest ocalić od zapomnienia bohaterów, o których nie piszą w szkolnych podręcznikach. Cmentarz ofiar terroru hitlerowskiego to jedna wielka mogiła, w której wieczny spokój znalazły setki bezimiennych ofiar, o których milczy historia. W regionalnym nazewnictwie miejsce to określane bywa jako podkarpackie Palmiry albo Mały Katyń. Dla każdego człowieka, posiadającego choć odrobinę wrażliwości, to kawałek ziemi zbroczony ludzką krwią, to miejsce, które skłania do refleksji, zadumy, miejsce budzące emocje, które ujście znajdują m.in. w poezji.
W ramach promocji twórczości lokalnej prezentujemy Czytelnikom wiersz Rafała Gacka.
Sumienie
Jest takie miejsce – którego się boję.
Nie pójdę tam sam, więc chodźmy oboje.
Złap moją rękę, trzymaj w objęciach.
Dlaczego tak jest?
Nie mam pojęcia.
To miejsce odpycha i ciszą zniewala.
Zarazem krzyczy, swym głosem powala.
Nie daje spokoju… I pytam dlaczego?
Nie mogę spokojnie przejść obok niego.
Może sumienie?
Ja nic nie zrobiłem!
Ja przecież wtedy nawet nie żyłem.
Lecz coś mnie woła.
Ktoś ten tekst pisze.
To przecież nie ja!
Nie moje to życie.
Coś mną kieruje, słowa układa.
By to pamiętać – To była ZAGŁADA.
Codziennie to widzę, choć nie widziałem.
Już tyle razy zapomnieć chciałem.
Widzę tych ludzi, psy, karabiny.
Czuję ten strach i zapach benzyny.
Dziwne uczucie, niedowierzanie.
A jednak zaraz to wszystko się stanie.
Ktoś jakby z ciemnej mogiły wydawał tchnienie.
Czy tylko ja mam takie wrażenie?
Tam nad grobami cisza jest smutna.
Tam się zdarzyła tragedia okrutna.
/Rafał Gacek/
0 komentarzy