Wojna to jedno z najbardziej destrukcyjnych doświadczeń w historii ludzkości. To nie tylko daty i bitwy, ale przede wszystkim ludzki strach, cierpienie, walka o życie i zachowanie ludzkiej godności w nieludzkich czasach. Wywarła ona straszliwe piętno na milionach ludzi, którzy mieli to nieszczęście, że urodzili się w nieodpowiednim czasie. Wielu z tych, którzy ją przeżyło, dało swe świadectwo o niej. Napisano wiele książek, powstały filmy, stworzono wystawy, zbudowano muzea…
Obowiązkiem naszym jest przypominać o tych dramatycznych wydarzeniach, gdyż tylko w ten sposób nie zapomnimy o ludziach, którzy walczyli za naszą wolność. Musimy zrobić wszystko, by nie dopuścić do powtórki z historii, zwłaszcza, że czasy w których żyjemy są niespokojne. Musimy też pamiętać, że wolność nie jest czymś, co zostało nam dane na zawsze.
Prezentujemy wiersz Pani Marii Kocur i pracę plastyczną Pani Joanny Samborskiej.
Cmentarny wiatr
Na leśnym cmentarzu, pośród szumu drzew,
Śpią cicho ludzie pomordowani.
Ich cichych skarg nie słyszy nikt.
Szum wiatru tylko rusza konarami.
Świszczący wiatr, co wszystko wie,
O losach ich opowiada żyjącym.
I cicho nuci żałobną pieśń,
Ustami ludzi się tu modlących.
Opowiedz wietrze o losach tych ludzi,
O tym, jak wielce zrozpaczeni byli,
O tym, jak ręka oprawcom nie drgnęła,
Kiedy niszczyli tych, co nic nie zawinili.
Zanuć cicho jesienny wietrze
Smętną pieśń, dla tych, co zginęli.
Zanieś do Boga gorące modlitwy
Tych, co dzisiaj tak licznie przybyli.
Jesienny wietrze, ponieś w dal
Modlitwy, które za ich dusze płyną.
A pamięć o Nich i bolesna myśl,
Niech nigdy wśród nas nie zginą.
/Maria Kocur/
/Joanna Samborska/
0 komentarzy